Als we terugkijken naar het ontstaan en de ontwikkeling van tuinen en landschappen door de jaren heen, zien we een aantal belangrijke veranderingen. Het begon allemaal met de klassieke Romeinse tuin, die werd ontworpen in relatie met het huis. In deze tuin moest de zichtas van de tuin uitkomen in het midden van het huis. In de middeleeuwse tuin zien we veel meer rechthoeken en vierkanten, gevuld met bloemen of kruiden. De Renaissancetuin kenmerkt zich door het gebrek aan een relatie met het huis: diverse deeltuinen vormen samen één geheel. De Hollands classicistische tuin is overzichtelijk, symmetrisch en geometrisch ingedeeld. Bloemen komen er nauwelijks in voor. De Frans classicistische stijl borduurt hier op voort: huis en tuin vormen een eenheid. In reactie hierop volgt de veel lossere vroege landschapsstijl met golvende vormen, gevolgd door de late landschapsstijl waarbij tuinen steeds meer beginnen te lijken op parken. De gemengde, gardeneske stijl is weer een mengeling van het geometrische en het landschappelijke. Vanaf de twintigste eeuw gaan we toe naar meer natuurlijke tuinen, waarbij de rol van bloemen en planten groter wordt. Men kiest steeds meer voor een wat losse beplanting, die beduidend minder gekunsteld aandoet.
